SEVEN İNSAN

Umutsuzluğu umuda dönüştürür sevgi
Elemleri sevince dönüştürür sevgi
Yoksulu gönül zengini yapar sevgi
Gözyaşlarını mutluluktan akıtır sevgi

Bir duygudur sevgi.
Mutluluğa giden yoldur…

Seven insanın mutlu olmak değildir amacı…
Sevdiklerinin mutluluğudur.
Seven insan sevdiklerinin mutluluğuyla mutlu olur. 
Her zaman dolaylı olarak tadar mutluluğu…

Seven insan duygusaldır…
Sevdikleriyle güler, sevdikleriyle ağlar.
Seven insanın duygularında hep sevgi egemendir.
Duygularda, davranışlarda güzeli görür, güzeli destekler…

Seven insan kötülüğe kötülükle karşılık vermez.
Seven insan kendisine taş atana çiçek atar.
Kendisine hakaret edene öğüt verir.

Seven insan kin gütmez.
Seven insan nefretin anlamını bilmez.
Seven insan hile yapmaz, yalan söylemez.
Seven insan başkasının hakkını yemez.
Kendi haklarını sevdiklerine sunar…

Seven insan insanları sever, hayvanları sever…
Doğayı sever ve korur…
Yaratanı sever…
Tüm bu güzellikleri yaratana şükürler eder…
Kötülüklerden, çirkinliklerden Yaratanına sığınır…

Yüce Mevla’mız güzelliklerin hepsiyle donanmıştır.
Merhametlilerin en merhametlisidir.
Yarattıklarının merhametli olmasını, sevmesini ister…
Merhametlilere merhameti boldur.
Sevenlere sevgisi boldur…

Yüce Mevla’mız gönderdiği elçileri güzelliklerle donatmıştır.
Onların sevgisi örnektir insanlara…
Sevenlerin en güzelini,
İki cihan serverini göndermiştir…
Sevgi tohumları saçsın diye dünyaya…

Ben burada anlattığım gibi bir “seven insan” olamadım hiçbir zaman.
Peygamberler dışında kimsenin de bu derece ideal bir seven insan olabileceğini sanmıyorum…
Ama hiç değilse doğru olanın bu davranış biçimi olduğunu biliyorum…
Ve herkesin hiç değilse yapabildiğince bu yolu tutmasını arzu ediyorum.

Kadir Tozlu
26.04.2013