İLHAM BU

Cıngılı yoktu ki günün belki de gün yüzü görmeye aday idi gece

Suretlerin yanılgısında saklı o devasa sivilce

Patladı patlayacak

Kıyamet koptu kopacak

Israrla seven insan ve süregelen nidası

Duyulmaya hasret

Duymazdan gelenlere dahi verdiği ehemmiyet

Sudan sebeplerde boğuldu insan ve gözyaşı

Kendi yağmuruna kendi seline kapıldı

Arsızca gülen mimiklerinde şehrin

Şiir idi belki de sulusepken sağanak misali

Şairin yüreğini delen

Ölüm öncesi

Ölmekle iştigal her günü her geceyi

Teftiş eden anılar

Ruhun uyumadığı kâbuslar

Belki de birer aldatı mahiyetinde

Söylenmeyen sözcükler ve aralıksız yağan kar

Temmuz gibi kara ikliminin tetikleyicisi

Sıcak ve hararet ve gözyaşı infilak öncesi

Şiirin suyu çekilirken adeta

Göl gibi deniz gibi şiirin kuruyan dere yatağına

Serili

Bir ütopya benzeri

Belki de ihlal edilmiş yüreği

Çimdikleyen nabzını tutmakla iştigal

Günün ve duyguların

Ve duygu fakiri her kim ise

Nasıl da şaire ve şiire düşman

Tırtıklanmış ilham

Zemheride asılı kalan bir idam

Kendi ipini kendi çeken bir isyan

Renklerin istilası

Duyguların yaşattığı

Karaborsayı

Şiire seren ruhun izdihamından arda kalan bir yanılgı

Olası

Yine de inanmak iken desturu kalemin

Nidaların sökün ettiği o kuru zemin

Göğün referansı

Aşkın reveransı

Sözcüklerin doğası

Elbet kalemin de duası

Duvağında imgeler saklı

Nazlı bir fısıltı

Duyulası olmasa da olası

Yazmakla iştigal bir günü daha sunan geceye

Sudan sebeplerle değil asla

Bazen bir çekince

Bazen bir engel

Ruhla hemhal

Acının da kesilen faturası

Yine de sormayın şairden

Elbet ilham bu:

Elde kalan çekilen kura sonrası