EY, SEN ÇOCUK...

Yalıtılmış düşlerden uzak dur, çocuk bir de yangın öncesi çıkar kalbini yerinden ve savurabildiğin kadar savur uzaklara yeter ki sen de düşme içine düşülesi o metruk düşlere ve tuzaklara…

Renklere asıl tüm gücünle

Deş sadece deş sözcükleri

Bilmediklerin varsa öğren delicesine ve em bilgiyi.

Öncen ne ki hem?

Sen daha küçüksün ve varsa zamanın;

Çalmazlarsa hayatını

Takılma engellere, engebelere

Engerek yılanlarının da seni sokmasına müsaade etme

Beni es geç ya da ya da:

Ses ver usulca

Konuşmak gelmiyorsa içinden gir rüyalarıma, beklerim

Eşlik et şiirlerime bak, nasıl da gevşer kalemim

Ve benim kale duvarlarım:

Sanma ki aşılmaz…

Sözcüklerim ise mademki alyuvar ve akyuvarlarım

Varsın yesinler birbirini

Delişmen rüzgâra bilir misin çocuk, nasıl da sevdalıyım

Hem öğren adımı öğren mahlasımı…

Kimi der, Şiirin Ecesi

Kimisi ise çağırır beni uzaklardan

Çağırır da ulaşılmaz diyarlardan:

Mademki adım, Rüzgârın kızı

Kolaysa yetişsinler hızıma

Bilmezler de asla aldıkları hazzımı

Yazdıklarımla teğet geçerim asılı kaldığım şu naza niyaza:

Ben aç da gezerim

Ama benim gıdamdır sevebildiğim kadar sever de

Kendimden geçerim

Hasıyım özün

Sözümde saklıdır hem nefesim ve közüm

Aşkın ihya ettiği

Endamlı ruhların bu dünyaya çoktan veda ettiği

Bir de çocuk bir de:

Ben, annemin kızıyım…

Ne inkâr ederim ne isyan ne itiraz

Surelerde saklı nazımla niyazımla

Allah yolundayım

Kâh küskün bir gül misali

Ama yeniden defalarca açtım açarım…

Hizaya sokacaklarmış beni, gülerim, çocuk

Ben zaten taburun ilk günden beri en başındayım

Asker adımlarında yalnızlığın

Sokulduğum duyguların

Ve inancın ve umudun ve aşkın doruğundayım

Ne ruhumdan geçerim

Ne kendimden

Bilinmeze eklerim bildiklerimi

Öğrendiklerim ve yüreğim

Neferi olduğum asaletin

Koşulsuz dikerim de söküklerimi

Hem terziyim hem âşık hem şair

Hem de insan hem de en hasından…