EY KALBİM SANA SESLENİYORUM

Ey, kalbim, sana sesleniyorum nasıl ki içtimada geçmekte ömür s/onsuzluğun ateşinde yandığım kadar zırvalıyorum.

Mevsimlerden metruk bir hanede toplandı bakışlarım ve hüznüme renkler biçti Tanrı.

İzafi bir koşuydu oysaki yaşamak

Ne ılıman ne üşüten

Derdest olmuş ruhların izinde yürümek

Oysaki ben üstüne çizgi çektim azade düşlerin

Azığa aldığım hayallerin rütbesini asla bilemedim

Yeri geldi mi komando

Yeri geldi mi sınırda nöbet tutan askerim

Kim olursa olsun vatan uğruna dökülen yaş ve kan

Neye emsaldir ki yürek terim?

İndindeyim resmigeçidin

Sözcükler asla değil yeknesak

Ne dilim bozuk ne yüreğim kirli

Kin besleyenleri dahi

Af edebilmişken bir ömür

Ütülemeden yazdığım sevdiğim de doğrudur hani

Künyem kayıp

İsmimle müsemma haşmetli bir yalnızlık benimki

Dilediğince çağırır insanlar adımı

Şerh düşmüyorum artık gecelere

Nöbette olduğum kadar

Hicreti yakındır sözcüklerin ecelime

Acilen gitmeliyim

Ama kendimden:

Kendime ettiğimin tesiri geçer mi sahi tez elden?

Ezcümle aşk

Eziyet addedilen sevgi tohumları

Meziyet başlığında yaşamak benimki ve sevmek

İlla ki sevmek ezelden

Rüyalarım dindi

Kâbusların dahi söndü feri

Fidan misali

Boy veren hüzün geçitleri

Azıksa sevgi azadesiyim evrenin

Renklerse müşkülüm

Ah, arada meşgule verdiğim iç sesimin hükmü

İsyanı iblise

İtirazım zalime

İnzivadayım belli belirsiz şakıyan yağmurun peşinde

Kâh bir damlayım

Kâh korum

Közümde saklı özümle

Sözlendiğim sözcüklerin peçesinde saklı

Güzergâhım

Belki d duvağı acıların

Varsa yoksa yanan bağrım

Ağrıma gitse de hayat bazen

Bayat ekmek dahi makbulümdür

Hayta rüzgâr

Hazin iklim

Ve mezhebim ve meşrebim