İLAHİ AŞKIN TOKMAĞI

Hangi düş’ün sarmalından firar eder aşk?

Hangi göğün kopçasıdır bulut?

Mevsimin nazına yakalanan bir bakış

En çok da uçuşan perçemi ömrün

Kayıtsız bir rüzgar da olabilirsin hani:

Kancandan sarktığın bir araz

Ferinde yangının deryalar aşan o bitimsiz niyaz…

Sözcükler renksiz ve sessiz

Kılcalı aşkın hatırına düşler kurduğun

Bir pervaz

Hani sancılı göğün kavşağı

Hani örtülü gönlün duvağı

Hani seyyah yüreğin de İlahı

Elbet aşkın dokunulmazlığı

Ermeden nihayete bitmekse ömrün

Hala kalan son kırıntıları hüznün

Kefesinde saklı huzur, aşkın

Diğer kefesinde sabrı katık ettiğin kadar

Şükrün meali

İçine çektiğin en derin nefes

Bazen dokunduğun tek zerresi umudun

Şerefesi mevsimin

En alasından ömür değil de son dilediğin

Kaynarken için alevlere teslim

Muadili ömrün

Kardığın yalnızlığa elbet düşkünsün

En çok da kalabalığın sessizliğine iz düşen

Bir sözcük gibi

Can havliyle el uzattığın

Kala kala bir başına

Bunca zaman kanadığın yetmedi mi?

Kanmaksa cihana

Kararan göğün peçesine saklanan bir dua

Edimlerinde kıtlık

Sözcüklere hoşluk

Yarınlara hürmet

Ettiğin cefasına tanık iken çektiğinin

Rabbinin eşliğinde ummanlar içtiğin

O sevgi,

Ah, o sevgi

Kıpraşan bir gövde

Kasıtsız sevip yaşarken

İçinde saklı huzme

Edindiğin mertebe

Kulluğunu ifa etmek ne ki?

Salındığın acı dergahında

Künyende saklı adın olsa da

İçindeki niyet ve meziyet

Elbet saklı O’nun katında.

Özrünse yalnızlık

Özünse aşk ve nazın niyazın

Ön sözü şiirin neye delalet

Hala içinden dönendiğin şu dehliz

Elbet açılacaktır son anda

Beklediğin o kapı ki

Elin elbet İlahi Aşkın tokmağında.

Varsa yoksa cennet bellediğin

Bitimsiz hasretin

Huzura, Mevla’na

Hala gün yüzü göremediğin bir dünya olsa da

Bekle sadece bekle doğru zamanı

Asla batmayacak güneş de saklı olduğu kadar da

Yüreğin otağında…