GÖKTEN DÜŞEN ÜÇ ELMA

Her düş’ ün bir sahibi vardı madem…

Düşün, düşün sabaha ermek niçin?

Gönlün muhafız alayı demli bir şiirden ibaret

Ahkâmların da ruhunda saklı izdiham

Yana yakıla sevdiğim bu kaçıncı mevsim?

Sahibi olmayan bir düşün geç

Ahlarla yoğurduğum hamurda saklı yanık tadı kelamın

Gökten düşen üç elma yetecek miydi sahi?

Sorular, bayım

Sınırsızca sevdiğim masallar

Göğün katedrali simli yürek

İmgelerin de mahsuru varsa

Salladığım kaçıncı bayrak bu?

Yorgun yılların ördüğü duvarı

Hep mi sahiplenecekti sefil beden?

Sancılı tufan

Oh, ne ala.

Sevmekle çıkmadık da feraha

Sev, sev…

Sahici bir aşkın bedeli midir bunca kayıtsızlık?

Bir mucidim ben

Beklediğim ise mucizevi bir rahmet

Taş taşıdın da mı yoruldu yürek?

Üstelik senin yerine sevmek

Olmamalıydı bir m/eziyet.

Kantarın topuzu kaçtı

Saçların akı

Ruhun derbeder aşkı

Ah, bir de nakaratı yok mu ömrün?

Varıp varacağım kara parçası mı?

Aşkın yoksun fıtratı.

Dağlandığım değilse de

Dara düştüğüm hayatın kasvetli yolları.

Mukozam da çatladı madem

Devinmek mi olmalıydı sahibi olduğum son imgem?

Sorularım zehirledi bu aşkı

Sevdiceğim bir mevsimde bulmuştum oysa seni

Ve matemi

Ve içine saklandığım mahzeni…

Lakayt gölgelere de vermedim ise paye

Pay edeceğim ne kaldı sefil neferinden başka?

Elbet yılların ve gönlün neferi

Sistematik bir ölümle içli dışlı

Hala da alıp verirken nefesi.