Daldırdı derin dipsiz kuyulara

Gece gece tarifsiz
Bir ağırlık çökütü üstüme
Yığdı beni olduğum yere
Daldırdı derin dipsiz kuyulara

İçten yorgun dıştan yorgun
Kayıp kendi yüreğinde
Gezer yabancı gelir kendine
Ne aderesi var nede sokak numarası

Tanımadığın geçmiş izler
Burakılmış sahipsiz bir şehir
Gidenler ardında yolum düştü
Anlarını bırakıp hasret kaldıkları yere

Gece sessiz ay saklanmış
Bulutun arkasına yıldızlar firarda
Yok ışık saçan hiç bir nesne
Mevsim kış dışarı zemheri soğuk

Titrer  ellerim cebimde
Dolaşırım serseri mayın gibi
Göç etmişlerin arakadaşı
Yalnızlık olmuş sokaklarınde

Doldum taşıyorum geceye
Görmez yaradan dışında
Sel olup yüreğe akan gözyaşı
Sessizlikten birikenler geliyor dile

Sorma cevabım yok sorularına
Ben cevapsızken öz kendime
Söyle nasıl cevap vereyim sana
Dönemem geriye kayıp kendimi bulmadan