AÇIK Y/ARA

Mavi yas’ın tanrısı tüm beyitler

Zaman aralığından da kaçan saniyeler

Elemin açık y/arası.

Şimdinin minvali öksüz hecelerden varsa alacağım

Boyutsuzluğun nirengisine talip şehrin

Kayıp öznesiyim

Tüyü bitmemiş yetim hecelerde ayyuka çıkan mevsim gibi:

Şehrin ışıklarından yüreğimi alamadığım

Sahipsiz bir tanrı gibiyim belki de

Ufkun yarasında solan çiçeğin solundaki

Gamzeyim.

Rüştünü ispatlamış şiirlerden yana tüm derdim,

Azizim:

Yufka yüreğin goncası

Alı al moru mor hicvin sumrusu bir gölge

Aşkın çatısına konan içli serçe.

Bekası mıdır bunca terane?

Hani çukura düşen Yusuf’un narin yüreğinde saklı

Züleyha.

Aşkın bentlerini aşan her sekmede

Korumacı bir güdüyle

Ömrünü altın tepsi ile sunan bir zenne.

Koyu gölgeler.

Açık teni ilahın,

Zemherilerde üşümüş filinta hezeyanlarım

Bir makberi bir de mahşeri

Ayrı sandığa sakladığım

Ölümün de soluklandığı bunca ritüeli

Savsakladığım bir ritim ile

Düşmüşken gözümden bir kez aşk

Ve senli benli her hece…

Tornistan, yüreğim!

Sevecen zümrelerde teşhir edilen

Yürek ve ayak izim

Koşan beyitler kadar efkârlı

Aşka da karalar basan ölümlü titrin

Bir mazereti olsa olsa

Açmadan elbet solmayacak benim güftelerim.