Esen rüzgârları

tutup saçlarından savurabilirim bu gece

efkârım bin beşyüz

kuytu yalnızlıkların hatırına

şafağın atmasını bekleyeceğim sabahın ayazında

nerede varsa

öksüzlüğün kıyametinde yalnız ve üşüyen bir çocuk

verin bana…!

ısıtayım usul usul sıcacık yüreğimde

nefesim yetmezdi eskiden

tatmadan sevginin iksirini

şimdi okyanuslar çalkalanır yumruk kadar dünyamda

sevgiye susamışları istiyorum

verin… !

uçurayım yüreğimin kanatlarıyla mavilere

verin bana kınalı elleri toprağa veren anaları

verin… !

ayaklarına kapanayım

tozu olayım yürüdüğü yolların

öpeyim o pak alnından

fidanların kök saldığı toprakları

bir araya gelir mi bilmem memleketin iki yakası

gönüller kavrulurken kor alevin bağrında

kim bilir çok derindedir özü sağlam tohumlar

bekleyeceğim umutların yeşerdiği sabahı

verin!

geri verin bana ayrık otlarından arınmış toprakları

verin!

yüreğime sığdıracağım öksüz kalmış memleketimi…

Ahmet MORAN