Gümüş Kanatlı At

Gümüş Kanatlı At 

Sonbaharın sonu, kasımın onu. 
Sararmış yapraklar toprağa düşmek için, 
Acele ediyorlar... 
Gökyüzü adeta ağlıyor. 
Bu sonbaharın hali bir başka, 
Hazanın her yanı hüzün karası. 
Bir millet ağlıyor, 
Çok derindir yarası. 
...... 
Önce ulu dağların, 
Ardından biteviye düzlüklerin, 
Ve sonra da tepelerin koruduğu, 
Öteler ötesi bir yer... 
Bu tepelerden birin de Mehmet; 
Düzlüklerden sonra ki dağların, 
Ufuk çizgisi ile kavuştuğu noktaya, 
Gözlerini kırpmadan bakıyor. 
Dikmiş kartal gözlerini bekliyor. 
...... 
Mehmet ansızın irkildi ayağa kalktı, 
Göz bebekleri kocaman büyüdü önce, 
Sonra elini alnına siper edip, 
Gözlerini kısarak ufka baktı. 
Mehmet'in yanık sesi tepelerden, 
Hızla inerek düzlüğe aktı; 
-Gördüm..! Gördüm..! Geliyor... 
...... 
Çok uzaklarda beliren bu karaltı, 
Etrafında arkasında bir toz bulutu ki rengarenk, 
Sanki bu toz bulutu yolcusunu uçuruyordu, 
Bu yolcu hızla yaklaşıyordu. 
Mehmet'in heyecanı artmıştı kat kat, 
Üzerinde; Beklenen Yiğit, 
Altında; Gümüş Kanatlı At. 
...... 
Mehmet'in yankılanan sesi, 
Duyulmuştu karşı tepelerden. 
Uçarak geliyorken gümüş kanatlı. 
Doğruldu yerinden elinde hala bırakmadığı, 
Al bayrakla Ulubatlı... 
Ve son yurduna yaklaşıyordu, gümüş kanatlı. 
...... 
Sessizliğin hüküm sürdüğü son yurt. 
Dudaklar hep kıpır kıpır dua ediliyor, 
Merak içinde gelecek Yiğit bekleniyor. 
Her birinde aynı çelik bakışlar, 
Vakurla azametli duruşlar... 
Çünkü onlar hep aynı kandı, 
Tüm dertleri millet, vatandı. 
...... 
Gümüş kanatlı at ve üzerinde bir yiğit, 
İndiler öteler ötesi son yurda. 
Heybetli sevecen ak sakallı, 
Korkut dede onu karşıladı. 
Dokundu omzuna -Hoş geldin, 
Dedi bu Yiğide... 
Sarı saçlı mavi gözlü yiğit, 
Etrafına şöyle bir baktı. 
Ekabir Sultanların gözleri, 
Baştan sona meraktı. 
Soruları biliyordu hemen cevapladı. 
Dertliydi vatan, perişandı millet, 
Bölük bölük parçalıyordu illet. 
Birliği sağladım. 
Dirliği kurdum. 
Yoruldum lakin yılmadım. 
Son uykuma huzurla yattım. 
...... 
Gözlerde ışıltılar sessiz yurda saçıldı, 
Bildiler ki bin türlü zorluklar, 
Bu yiğitle aşıldı... 
Onların kalpleri vatan millet için atıyordu, 
Derdi vatan millet olmayan ne için yaşıyordu? 

09.04.2015/Kemal Bölükbaşı/Kahramanmaraş