YÜREK İKLİMİM VE GÜNLERDEN CUMARTESİ

Sırma düşlerimi tarıyorum saçmalar yağıyor yürek iklimime ve günlerden Cumartesi.

Şehrin tabanları yanıyor usulca, şehir gözlü şiirler diliyorum Yaratandan ve aksayan arka ayakları şiirin öylesine bir huzme ki serildiğim kaldırımlar ve caddenin kalabalığı bense ergenler gibi sekiyorum sırtımda çantam göğsümde kıvanç taşıyorum.

Mevsimin sarı perdesi

Nisan tekerlemesi

Göğün de tamburu yüreğin ritmi

Kayıp mısralar var arakladığım kendimden

Kendimi kendimce sevdiğimin ertesi

Yorgun bakışlar ceplerim delik banka kartımsa öfkeli

Tefe konmuş boş haneler

Sıfıra yuvarladığım aromatik görüntüsü gölgemin

Bodoslama daldığım kitapçı dükkânı

Aklımın raflarında saklı nicesi

Bir ömür okuduğuma dair ispatı

Olsa varsa yoksa yazdıklarımın meali

Hiçliğime öykünen bir şiirse bekleyen beni

Geceye daha yıl var

Rengim pembe rengim beyaz

Yalnızlıksa aşikâr gölgemle kavgalı olduğum kadar

Karambole giden sıradan bir gün yine

Nimeti baharın bense bayrak açtığıma dair

Bir öykü diliyorum ilham perimden

Öfkeyle susuyor olmaz mı bildiği

Beklediğim doğru vakit yanlış mekân

Asla ait olmadığım bir şehir ve şiir

Yazmalarla geçen vaktim ne ki koca günde?

Hüznümse randıman aldığım devasa rahmet

Rabbimse koruyup kollarken aciz kulunu

Pişekâr sevinçler ve yılışık adamlar çekirge misali

Uzağındayım gölgelerin misilleme yapan kimse

Aşikâr ait olmadığım bir dünya

İpsiz sapsız olsalar ne ki?

Çelme taktıkları

Yüreğimde saklı çehre

Gün yüzlü bir meddahım ben

Belki de bir derviş

Hali hazırda katık yaptığım dualarım içimdeki iklimde

Beyhude kılındığım aşikâr

Beyzade iklim beylik hüzün

Benzemediğim kadar kimselere

Tokalaştığım gün ışığı

Tokam kırık saçlarım dağınık

Saklanacağım bir ağaç dibi yok asla yok çevremde

Çenemse sivri sözcüklerim ölü

Ben olmanın yok ötesi

Kalemsiz hiçliğime meylettiğim

Günü gömmeli ve acele ile sıvışmalıyım şehirden

Kendimi atıp da evime

Beklemeliyim geceyi ve ilham perimi Rabbimse aralıksız benimle

Öykündüğüm sadece huzur ve sessizlik

Öfkeli ahali yol bilmişler şaşalı gülüşleri

Ellerinde ne varsa arkalarını toplayan temizlik işçisi

Ve işte kendime yakın hissettiğim tek kişi

Adeta yolların gece işçisi

Günden kalma hüzünle çöpleri toplayan

Bense şirazesi kaymış insanların çetelesini tutmaktan yorgun

Ve kendimi tutmaktan

Tepki vermediğim nice sitayiş

İçimde eski günlerin özlemi ve şehrin s/üzgün yüzü

Ben eski ben değilim şehir gibi

İnsanlarsa aç ve hırslı

Bir çocuk arıyor gözlerim

Elinde balonu diğer elinde annesi

İnsan/sızım bu gün yine

Oysaki çocuk bayramı

Çocuk kalmanın nesi mi kötü?

Ya da çocuk kalabildiğime dair bir kehanet mi?

Emsalsiz hüznüm dertop olmuş yüzüm

Bir şiirden öte şehirden uzak

İçimdeki izdihamı katık ettiğim yüküm kat ettiğim

Yolda düşe kalka yürüyen bir kimlik hiç değilim

Yalnızlığıma saygı duymayan insan nesline

Alabildiğine kırgın

Olması gerekeni uyarladığım hayatım

Mealim ise yorgun ve kayıpların tekrarı

İnzivada geçen ömrüme dönmeliyim acilen

İhlal edilesi sınırlarımı yeniden çizmeli

Ve baş başa kalmalıyım Rabbimle

Nasıl ki tek tanığım gece

Hüznümü bandığım kadar rahmete

Dizlerimde kalmasa da derman dizeceğim bir bir

Dizelerimi ve soyutlanacağım getirdiğim tekbir

Elbet kazılı ruhumda ve zihnimde

Zanlardan uzak bir satır arayışında

Zamlı tarifesinde acıların içimi açamadığım kadar

Mutsuz ve huzursuzum rengim de solarken

İkilettiğim bunca duygu

İhmali sevginin sevilmediğim kadar ruhumu

Yorgun kılan ahali ki kindar nefislerine tapan isyankâr

Varlıklarından uzaklaşmalıyım hasbelkader

Yakardığıma tek şahit olsun yeter ki gece ve şiir…