YOK MU AŞKI ARTTIRAN

Mağlup, mağdur şehrin düş kıyıları ve sistematik acılar merhalesi ne de olsa dokunulmazlığı vardır hüznün ve yanına çentik attığım düşlerin kırılası dizlerim dizelerin de dinmezken afrası tafrası.

Muğlak şehrin münhasır kayalıkları

Aşkınsa Balta Limanı:

Kaç nakkaş kaç terzi

Dikebilir ki söküklerini şehrin

Ve kumpas

Lahzasında ömrün saklı

İnkâr edilesi değil de hiçbir yas

Gökte münferit bir mendirek

Denizin cafcaflı yosunu

Sınır aşımı bir sihir

Sinir ihlali bu şehir

Hali hazırda kolluk kuvvetleri

İki yakamdan da düşmeyen küf kokulu nefesi

Hem hüznün

Hem de baltayı taşa vurduğum

Balyalarca duygu tanıklığında Rabbin

Vurdumduymaz vicdanlar şehri

Yok olsa keşke tüm yası tasası

Afrası sönük

Yankısı silik

Tozkoparan fırtınası

Elasında şehrin

Edasında şiirin

Elham yüklü gece

Surelerin sarmalında

Suretlerin de çakması

Divası göğün

Duayeni kördüğüm

Bir bir de şerh düştük düşeli

Meddücezri yorgun fıtratımın

Yandıkça devleşen korun saltanatı

Acım büyük

Dişlerim keskin

Düşlerim nadir bulunan

Yeis yüklü bir samanlık

Yok mu aşkı arttıran?

Bahtın kara düşleri

Tahtın kırık ayağı

Tantanalı cihanın olmaz mı yasağı?

Bizim buralarda yasaktır aşk

Uğramaz da kolay kolay kapıya

Kolaya kaçmadan sevmeli insan

En çok da zoru

Yasına itaat edip yaşını da saklı tuttu mu

İçine akan bir nehir misali

Yüreğin şevki

Duyguların şavkı

Sessizliğin piri

Sürmezken de saltanatını

Ve nihayetinde tabanları yağlayıp da kaçmalı

Lafügüzaf bir gölge

Latif bir rüzgâr

Nefsi ölü kelebek

Kanatlarıma değil saçıma yağan kar

Dolunayın da kehaneti

Sevmek ve mutlu olmak hiç böylesine

Zorlamamıştı ki

Künyem

Ve yaram

Ve yasam

Yâdında dünün

Köküne sadık kardelen

Gül mizaçlı sağanak

Aşka yakalanan kadın ve yalnızlık

Ulu orta değil

Uzaktan da sevdi mi insan

Üslubu naif ve sıra dışı

Yetim sözcükler karnavalı

Yatıya kaldı mı şiir

Rengi kaçık

Aklı kaçkın

Şanı almış yürümüş

Ve işte şehrin ve aşkın rezidansı

Ölümüne sevsin yeter ki insan…