VEDAT DÜNDAR/ ÇIPLAKLIĞI ÇATLAMIŞ ÖLÜLER GİBİ .

Sen güldüğün zaman, bilemezsin

Her yanım çiçekler açar

Kalbim çiçek, ellerim çiçek, göz yaşlarım çiçek

Göğsüm sanki papatya tarlası gibi

Muhabbet kaparım renklerden

Bir an da şafaklanırım doğaya 

Kuşların cıvıltıları arasında

Çıplak ayaklarımla toprağın yeşiline sürünürüm ben...

.

Sen güldüğün zaman

Çiçek olmak isteyen bir bahçevan gibiyimdir

Seher yelinin ılığına borçlanırım

Sevdan yüreğime yataklanır

Üzerimden silkelerim kasveti

Gamzelerim çukurlaşır yanaklarıma

Karanlıklarım gevşer, bilemezsin

Kahkaha gibi dökülürüm omuzlarına...

.

Sen güldüğün zaman

Dönme dolaba biner yıldızlar

Geceleri senin düşünde uyurum ben

Rüyalarım seninle mayalanır

Kendime bir gök kuşağı kurarım

Yatağımdan süzülürüm de gök kuşağıma

Bütün hayallerim rengarenk olur...

.

Oysa, sen gittiğin zaman asla bilemezsin

Senin ardından bütün şehir gider

Burada ki insanların hepsi gider

Ağaçlar, binalar, nehirler gider

Sokaklarım sağırlaşır

Gece lambalarım yanmaz artık burada

Feryadım içime akar

Bebeklerim, yaşlarla kaplanır, gözlerim de...

.

Sen gittiğin zaman

Kafesteki ölü kuşumla konuşurum ben

Bulutsuz bir gün de şimşek çakması gibi

Kırmızı şiirler yazarım

Hasretinle sevişirim arkandan

Endişelerim çapaklanır

Boşluğumun çığlığına basarım

Sanki fay hattım kırılıverir ortadan...

.

Sen gittiğin zaman

Şimdi bir finalim kalmamıştır burada

Kendimi çaresizliğime gömerim artık

Sanki bir mezarlıktayım da

Çıplaklığı çatlamış ölüler gibi 

Gölgem bodurlaşır ,

Sessizliğim sıkışır,

Tenhalaşırım,

Kıyametime kalırım,bilemezsin...

.

Vedat DÜNDAR