Sev

utanmadan
bıkmadan
yaraların kabuk tutmadan
acılarınla
geç kaldığın yarınlarınla
güneşten önce doğ üstüme
toprak gibi
susuz toprağa yağan yağmur gibi sev
dökmeden getir kırıklarını
sır gibi 
uçurum gibi sev
ben sana düşerim
köylünün toprağı sevişi gibi
kazarak, eşerek, sulayarak, 
askerdeki oğlunu bekleyen anne gibi
nişanlı kızın göğsünde sakladığı mendil gibi 
sev
mesafeler yitirsin anlamını
ben bana geleyim
biz bize gelelim
idamlık bir mahkumun son sözleri gibi 
elinle, dilinle, yaranla, dağılmışlığınla, pişmanlıklarınla, keşkelerinle
adı mühim değil
dost de 
yol de
yoldaş de
gardaş de 
sevginin hakkını vererek
karlar altından güneşe gülümseyen kardelenler gibi sev
korkularını da al yanına
kendini almasan da olur
haritalara bakmadan
gök yüzünü de al
baharın olmasa da olur
tüm kışlarınla sev
içim içinde 
düşüm düşünde gerek
yaradanın hatrı için
okuduğun bir kitapta hoşlandığın bir cümlenin altını çizer gibi
kitap arasında kurutulmuş gül
saçlarından dökülen hüzünler için
bahar için
sevgi için
vefasızlıklar için
insansızlıklar için
dönmemişlikler için
gece için
yıldızlar için
teninden süzülen ter
gerdanındaki huzur için
gözlerinin akındaki anılar için
yangınını söndüren karınca misali
ihtiraslarından geç
yıldızları aşarak
sev
avuçlarının içindeki yangın gibi
bir yetimin başını okşar gibi
omuzuna usulca dokunan buse gibi
her insan gibi
sev 
sadece sev
çok sev
hep sev 
...
 

NAZIM KÖYCE