yüreğinizin şiir adresi !
...ben edebiyattan ibaretim...KAFKA

NE GAM OYSA

Yazılar » NE GAM OYSA


Hangi şiirdi ahvalim, hangi sağanakta kayboldu ellerim ve anbean büyüyen elemim…

Derli toplu bir ölüm diliyorum Tanrıdan ama öncesinde derleyip toplamalıyım yüreğimin arka bahçesini ve evin her odasını en çok da annemin sevgisini sığınağım sağanağım bildiğim kadar daha da büyük bir özveri ve aşk ile dayanmalıyım hayata elbet en başta annemin hatırına.

Hatıralarım vardı bir zamanlara denk düşen hatırına sevdiklerimin, hamt ettiğim kadar da cihana ve sunumuna kaderin ve işte bir halt etti ki zalim ve kirli ruhlardan arda kalan çamuru temizlemek adına canhıraş uğraştım bir ömür.

Yağmuru hep sevdim hüznüme de kefilim madem.

Hazanı sevdim hep ta ki annem rahatsızlanana değin.

Kendimi sevmeyi denedim mi sahiden de yoksa kendime yaptığım kötülüğün ucu bucağı yok iken densiz bir kelamda mı sabahladım gecenin o kor/kör vakti…

Elem kuşlarından yana hezeyanım.

Âlem dolusu insandan yana heyecanım…

Ah, âlemim ben elimine ettiğim duygulardan da örülü iken cümlelerim.

Bir kasnağım vardı bir zamanlar bir de başıma geçirdiğim kepim…

Kibrim olmadı asla ve de kinim.

Düşman başına dostlarım meylettiklerini hep sevgi bellemiştim ben bir ömür mademki kaynakçamdı sevgi mademki en muteber ve müstesna olan saygıyı da ekledim mi paçamdan ayrılmadı sokak kedileri ve onlar hep mi nankör idi?

Uzamında hayallerimin.

Uzantısı hayatın.

Uzlaşamadığım kaderim usumda saklı idi mademki hasret çiçeklerim ve ben hep içime açtım sonra içime kapandım:

Kâh gül idim dikenli…

Kâh güldüm yerli yersiz…

İzotopu hayallerin izini sürdüğüm kıblem ve kabrim ve göbek adım nasıl da haşmetli idi sağanak ve nasıl da sel oldum sal oldum ve saldım kendimi sonsuzluğa ve su ile dolan salımın sarmalında küreğimi aradım gel gör ki ne küreğim vardı ne de kürediğim hayallerimden kaçabildim…

Kendimden kaçmakla iştigal ve de!

Kendimle olan irtibatımın nüvesi iken insan sevgim mademki Yaratandan dolayı sevmiştim her yaratılanı ve sandım ki: hep de sevildim…

Ne gam ne gam!

Gamlı notaların da kaderi ne de olsa içimde solumda saklı idim sevgiye olan düşkünlüğüm ve sevilmeye hasretim hicap etmediğim kadar sevmekten bir an bile düşünmedim sevgi tesirli bir bomba idi mademki yüreğim infilak etti edecek akıbeti neydi sahi insanların kibrine ve kirine ve kinine bulaşmamak adın bir ömür canhıraş gayre etsem de yerle yeksan olmuş hanemden ve yüreğimden çok mu fazlası kalmıştı geride?

Binlerce parçaya b/ölünen…

Kırıldığım yerden açan güller ve yeniden kendime batırdığım dikenler…

Atıldı yürekler.

Batıldı çoğu insan.

Bense bir batında sevmiştim sevinmiştim de nazımı niyazımı eksik etmediğim bir âlemdi ki içimde saklı ve ben:

Ah, âlemdim ben alenen.

Ah, akça pakçaydı alnım yandığım kadar yaktığım iç sesim ve onca insana yazdığım mektup.

Sevginin kürü idi ilhamım.

Ben sevmekten kör olmuşken.

Derken kordan heceler biriktirdim dimağımda ve havsalamdan taşan ne var ne yok cenk ettim düşmanla iblisle arz edilene binaen talep bulmaksa ne haddime…

Ne haddime hadsiz yaşamak.

Hep de haddimi bilmişken.

Haddim değilken kendimle uzlaşım…

Bir handikap bir aforoz bir yeti kaybı…

Yinelettiğim kadar sevgiyi yenileniyordum ben seve seve…

Acı çeke çeke de büyüyordu iç sesim…

Alametifarikası yalnızlığın alaşağı edildiğim alacası bulacalı renklerin de iz düşümü.

İzafi iken kıblem.

Ayırdında olduğum kadar da hayatın.

Kabul görmekten de öte varlığımın hicvinde saklı iken yoksunluğum ve yokluğun ve hiçliğin sarmalında sonsuzluğa atılmış bir oltada yakalarken içimdeki o bitimsiz gizemi elbet izini sürdüğüm kadar âlemin ve gizimde tayin edilmişken sözcüklerimden sonrasını sadece Rabbim bilirken ve acılı yüreğime tek iyi gelen…

 

 

 

(0)

Henüz yorum yapılmamıştır.