GÖLGESİ DAHİ YETER ANAMIN BABAMIN...

Tekbir getiren bir isyan olmayı istemedim ben:

Şerh düşülesi o coğrafya ve körkütük imgeler

Ruh ise can pazarında…

Atıl bir kumpanya beti benzi atmış çölün dul yosmaları

Akla zarar

Ruha ziyan

Na’şında saklı dünün

Ölü gömücü idi aslında revnak yıldızlar

Yosun tutan mehtaba bir de kuytuda kalan

O yalnızlığa

Hasbelkader sevgiye düşkün

Hanidir kepenkleri inik yüreğin

Ölümüne sevmekle iştigal gönül

Mevsimlerden hazana dönük yüzüm

Hele ki yok mu o gaipten gelen yankı

Mavi tabanlı bir yama

Yâdında dünün küskün gece

Yeşeren yapraklara dönük yüzüm

Yangın öncesi kül

Ölüm sonrası ise yitik gönül

Meddücezri içre

Aşkın kıblesi varsa yoksa secdede

Yağmur misali bir mısraın özlemi ile

Yanık duvar

Yansız rota

Yandan çarklı bir misyon

Debdebeli bir isyan

Davul zurna eşliğinde

Mezarı kazılan o sübyan

Şimdimiz metruk be, hafız

Yazgımız yangın yeri

Yarınımız külfetli

Ve işte hengâme öncesi

Suskun bir niyaz

Sevecen naz

Sevdalı mizaç

Hükmedene dönük yüzüm

Sihirli bir d/okunuş misali

Siması tanıdık bir masalı

Nasıl ki giydik kuşandık uyku öncesi

Nüvesi aşk

Meali şafak

Müstehcen olmayan bir aşka

Muadili yankılı bir şamata

Hüzne biat

Kölesi, kundurası

Kelaynak kuşları topa tutan bir teferruat

Som altın

Son mizaç..

Devrik bir cümlede kıtalar aşan şair

Gölgesi bile yeter sevginin

Şimal yıldızına kapılmış olsa bile mehtabın

Tutuşan etekleri

Hep mi turuncu?

Hep mi geçkindir kadının yaşı?

Bir mihenk taşı

Bir de miladi o firarı

Mesken tuttuğum kadar yalnızlığın son reveransı

Kâh öykü kâh şiir

Kâh öldüren kâh güldüren

Kâh katıksız nazı

Kâh sapla samanı

Ayırt edemeyen değildir de kalemin nazı

Nüansı ölüm

Nakşedene düğün

Gölgesi dahi yeter anamın babamın…