Eskiden şiirlerde, mavi sevdalar vardı

Şimdi neden bağrımız, acılarla yanıyor?

Sevdiğini koyacak, dünyalar bile dardı

Şimdi neden yaralar, dokunmadan kanıyor.

Yılmazdık yaşamanın, yokuşundan, düzünden

Mutluluğu sağardık, gönüllerin özünden

İstemezdik yaş aksın sevgilinin gözünden

Şimdi yârin gözünde, ne ırmaklar donuyor.

Umut gönle inerdi, tebessümlü bakışta

Yaşama umutları, yeşerirdi her kışta

Sevdanın dili vardı, kilimde ki nakışta

Şimdi çiçekler yasta, mevsimi kış sanıyor.

Kederler can yakınca, tutardık yar elini

Merhem edip sürerdik, sızıya yar dilini

Sinemize çekerdik, esen seher yelini

Şimdi gözler oynaşta, bir işveye kanıyor.

El ele yağmurlarda, ıslanmak haz verirdi

Gözler gönle akınca, beden yanar erirdi

Dağ gibi kederlere, seven göğüs gererdi

Şimdi can dediklerin, ayda, yılda anıyor.

Sevgiliyle el ele, ırmak gibi çağlardık

Onun ile gülerdik, onun ile ağlardık

Sevda düşen yüreği, türkülerle dağlardık

Şimdi şarkılar bile, üç satırda dönüyor.