CAN ÇIKAR HUY ÇIKMAZ

Ürkünç nidalar saklı

Önsezisinde inkârın olsa olsa

Yalan yanlış söylemlere dayalı

Bedellerin derin yarası.

Kanatan ihlaller;

Fevri sunum bir idam gerekçesi

Şiirin tutuştuğu kâğıt parçası.

Öfkesinde ölü coğrafyanın

Kargacık burgacık insanlar:

Görünmez de hani içindeki

Yalan pazarı

Diyetine ölümlü bir coşkuyla bağlı

Delirdiğini inkâr eden

Bir çocuktan bile alacaklı her yalan.

Vuku bulan rahmetin iştigali

Yine insan pazarı bir öykü:

Derli toplu ölülerin fink attığı

Cahilce hükümler:

Varlığın meali de değil hani:

Öncesine sunarken elindeki özeti

Sonrasını pazarlayan

Bir esnafın niyazı.

Hüzün bulamacı olsam ne fayda göğün

Göstermediği merhameti yüklenmiş omuzlarında

Bir avuç özlemin seğirttiği

Dik başlı yavru serçe…

Varlığından kutsal bir nida olabilir mi peki?

Sevgiyi kazıdığım o ağacın

Kırık dalına konup

Omuzlarımız çeker mi

Çınarın ayrıcalığını öteleyen

Bir şiir olsak mesela?

Coğrafyaların aşındığı

Kutsallığın aşırıldığı

Sonrası müphem bir sunum:

Fevri gölgesini kemiren kurtçuklara nispet edercesine

Her gün yeni dallarıyla

Doğayı kucaklayan

Bir güfte mesela.

Hani, şarkıların eskimediği yürek okyanusunda

Fink atan notalar

Dökülmüş bir kez tezgâha:

Korunaklı dünyasında şairin

Tozuttuğu aklının

Şiirlerle özene bezene giydiği kefenin

Cebinde sırıtan imgeler:

Can çıkar şiir çıkmaz,

Diyenden mi korkmalı?

Asil bir yalnızlığa şerh düşen

Basamakları sekerken birer ikişer

Dalya demekle bariz bir çoğunluk

Unutulmanın verdiği o ağırlık

Aslına ihanet etmemek adına

Sıradanlığına toz kondurmayan

Hangi insandan uzak durmalı da

Öğütülen varlığın tohumuna

Sermeli hüznünü, sevdasını

Yüklendiği cefasını

Buzdan bir hanedanlık kurup da

Beyazların cilvesine yenik düşen

Karlar Prensesinin penceresinde.