BİR SEVİNÇ ISMARLA

Öykün ısrarla, umutla

Derken bir sevinç ısmarla.

Ismarla ki lal olsun yalanlar

Dolsun çukurlar varsın

Gözyaşıyla.

İflah olmadım gitti, diyenlere

Sunumumdur

Hangi alfabe ise aşkın taştığı

Hangi kanun ise

Yüreklerin susması gerektiği.

Şimdimi saldım yarına

Aslında dünde tutuklu kalmış bir yalandım.

Şiir boyunda olmalı umutlar, sevgili;

Sevgili tadında olmalı özlemlerin

Kaydına kuytuna bulaşan hüsran

Öbeğinde şehrin

Şehla bir akşam.

Göz önündeyim işte

Ama gözlerimin içinde olan sen.

Sus’lara gebe şehir

Pişman hatta:

Şehirlikten çıkıp

Bir şiire sığındığına.

Topladım öykümü

Kırdım ortasından dizelerin

Akabinde çakıl taşları serptim

Şiirin saçlarına dolanan umudun

Bam telinde garip bir sarnıç;

Aşkın hidayete ulaştığı

Közüm ve ümitlerim.

Derledim topladım ne varsa senden taşan

Sana sunmaya geldim

Oysa

Sadece benden ibaret bildiğim metruk yaşam.

Aksayan harflere takılma sen

Ama takılı kaldığım

Gözlerine tüm şiirlerim

Bir de unuttuğum dileklerim

Ne de olsa sensin sadece

Beratımı veren evrenden alacaklı olduğum

Bir de süzgün düşlerimi teyellesem

Aşka pelesenk olmuş rahmete

Güller sunduğum:

Kâh destan kâh roman

Henüz adını koymadığım yeni dileklerim.

Surundayım yangının

Meşkindeyim de özlemlerin

Bir sefil gölgeyim

Peşinde bilinmezin

Yoksa bilinmez mi

Tarafınca derdest edildiğim?

Ufkumu yardım ortadan

Kahrımı unuttum gitti

Kendimi sevmeyi bile tehir ettim

Adını anmaktansa

Ant içtim ölü güne

Sözümün eri bir çiçeğin dalına serildiğim.