Bir Fesleğen Otopsisi/Ayşegül A.Karagöz

Ölmekten geliyorum, 
Bölünmekten. 
Çölde terkedilmiş bir kum zerresi olup 
En küçük hücreme gömülmekten 
Dar bir antrede 
Limon sarısı bir duvarda 
Saatlerce çürümekten geliyorum... 

Duyuyor musun o şehirde 
Işıklar kırılıyor 
Ben kırılıyorum 
İçinden geçen ipsi bir güneş 
Yıllara devriliyor 
Duyuyor musun... 
Tranvaylar dökülüyor 
Korkak caddelerine 
Ben dökülüyorum 
Küçücük bir gülüş dökülüyor kollarıma 
Ölüyorum... 

Ben ışıktan, karanlıktan 
Dört kitapta üşürken, 
Sema dönerek yanmaktan, 
Ölüm siyahı bir rengi gözlerime takıp, 
Gıcırtlı bir kapı gibi 
Gözlerine kapanmaktan geliyorum... 

Geceyi mahşer 
Cellatı ejder sanmaktan 
Düşerken uçurumdan bir dala takılı kalan 
martı olmaktan 
Ben yapay günlerin gecelerinde 
Yaralı siyah duvarlara 
Beyaz gülleri yamamaktan geliyorum... 
Beyaz güllerin en beyazını bir Kemana emanet ettim 
Keman çalıyor, ben ağlıyorum... 

Duyuyor musun o şehirde 
Hala çalıyor rüzgar çanları 
Gecelerce susmuyorlar 
Ağlıyorum 

Nisan ağaçlarda çiçekleniyor 
Duyuyor musun? 
sana en mutlu günümü verebilirim. 

Ben fesleğen kokulu bir oda buldum 
artık ölebilirim...
 
Ayşegül Aşkım Karagöz