BİLMEDİKLERİ BİR ŞEY VARDI Kİ...

Önce öyküler topladım ömrün satır aralarına yığılmış ne varsa sonra şiirler derledim.

Tahakküm altında düşlerden örülü tüm gerçekleri kalemimle biledim ve bilemediğim ne varsa sadece bilmeyi diledim Rabbimden.

Ve an geldi gördüm ki:

Bildiğim her şey ve tanıdığım herkes yalanmış…

Mahlûkat nedir bilmedim görmedim duymadım asla düşünmedim çünkü melek saflığında kalpler sandım çevreleyenleri.

İçimde dinmez bir esinti elbet aşkın da kıblesi ve annemim-babamın tüm öğretileri.

Tembihli olduğum kadar edepli ve terbiyeli sanırım milattan önce kalmışlığım yolda…

Tutarlı olduğum kadar düşünce duygu ve davranışlarımda sevgiydi şiarım, bilemediğim kadar da başıma gelmesi muhtemel en bariz yanılgı.

Hüküm verendi insan aslında veren/miş.

Giydiğim yamalı ama temiz hırkayı da yerden yere vuranmış.

Sağlam ve dimdik bir kale iken içimde ve dışımda ve bilinmezin şerh düştüğü insan izlekleri.

Sancılı bir güne doğduğumu anlamadım o gün aklıma dahi gelmezdi hayatın sancılanıp da beni bir kere daha doğuracağı en çok da metruk hecelerden örülü peruklarda saklı iken parlayan insan kelleri hem de kin misali ve de kir oysaki kil bilmiştim inşa edilen tüm evleri:

Temeli sağlam.

Göçmeyecek.

Güçlü bir duruş en büyük depremde bile yıkılmayacak aynı benim gibi ve yıkılmadım da hele ki artçıları ana-depremden büyük olsa bile yeni katlar çıktım ruhuma.

Gönlün surları ve sureleri akla gelmeyecek bin bir hile ile de alt etmeye çalıştıkları kadar koruyucumdu bana siper olan ve bildiğim sadece annem ve babam ama bilmediğim ya da çocuk aklımın ermediği: elbette tüm insanlığı ve kâinatı koruyan…

Endamına yenik düşebilirken insan söylenenlerin ve yalan sevgisine binaen sırdaş bilip de yüreğimizi açtığımız ve işte ansızın kopan o kopça, aşkın evrelerinde sözcüklerin evrimlerinde ve sahte ruhların ettikleri yalan yeminlerde saklı iken şer ve işte şerrinden sığındığımız yüce Mevla ve erenlerden bize ulaşan yel.

Ele karışmış iken de nice insan ve el uğruna satan sevdiklerini ya da para pul mal uğruna oysaki nasıl da güçlü ve başı dumansız dağlardı her biri…

Günü kurtarmakla da eş değerdi belki de ve işte kimin gücü kime yettiyse ama bilmedikleri bir şey vardı ki:

Onların kurak ve çelimsiz güç ve gölgelerinden katbekat büyük, üstün ve güçlü olan kimselerin göremediği ama engin yüreklerin kalplerinde biriktirdiklerinden de misliyle fazla ve işte dünyada değişen dengelerden ve yiten masumiyetten ve de süregelen vahşetten çok öte, her şeye vakıf hele ki son noktanın da henüz konmadığına binaen ve o masumlar ki o mazlumlar ki iğneyle kazdıkları kuyuya atılan deli ve divane ve zorba taşları bir o kadar yüreklerine de aldıkları darbeyi ve dünya genelinde yaşanan zulmü bir o kadar bireysel anlamda yaşadığımız ne varsa ve işte bizler bir bir yüce Rabbimize havale edip de zalimin ise masalın sonundan emin olduğundan da öte dualarla kaderin bile değişebileceğine vakıf biçare kullar olmaktan da öte hüzünlü kalplerimizi en çok sevip de koruyan Rabbimize şükürler olsun…