Ay Batımı Düşler

Ay Batımı Düşler 

Ay battı yine ilk akşamdan 
Hengâme düşlerime nur indi 
Som Eylülden mamul hayallere daldım 
Bu şehrin karanlığı 
İçimde uyurken… 

Sızlanıp durma yüreğim! 
Laleler boynunu büktü hüzne 
Sümbüller ağladı 
Umutlarım sevda kuşandı 
Aşkın cengine sefer başladı 
Derin sevdalarım kanadı durmadan 
Islandı toprak… Üşüdü 
Yorgun tenim sarıldı toprağa 
Damarlarımdan akan 
Sıcacık sevdadan 
Şebnemler papatyalar umutlu 
Can yürüyecek sulayıp yeşertecek 
Aşk çiçekleri yeniden açacak 

Issızlığım! 
Kim tutar elinden bilinmez 
Ya bir ölüm senfonisi eşliğinde 
Yahut sessiz sedasız vuslat 
Kalpler yönünü çevirmişken güne 
Derler ki; Âşıklar ölmez 
Hep bir gönülde yaşamaya söz alır 
Mühlet bitene kadar sevmeli yürek 
Karanlıklar elbet aydınlanır. 

30.EYLÜL.2016/Kemal Bölükbaşı/Kahramanmaraş